Państwa: - Wielka Brytania Języki: - czeski - angielski - niemiecki - ukraiński - rosyjski - włoski - rumuński - litewski - niderlandzki - hiszpański Język włoski (wł. la lingua italiana, sk. l'italiano) – jeden z języków romańskich. Język urzędowy we Włoszech, San Marino, Watykanie, Szwajcarii oraz na Istrii, należącej do Chorwacji i Słowenii. Używany również we Francji (zwłaszcza na Korsyce), na Malcie oraz można się nim porozumieć w byłych koloniach włoskich: Etiopia, Somalia, Erytrea w skupiskach emigracji włoskiej (w takich państwach jak Argentyna, Australia, USA). Do zapisu języka włoskiego używa się alfabetu łacińskiego, przy czym litery j, k, w, x oraz y nie występują w słowach włoskich. Używa się też dwóch rodzajów akcentów nad samogłoskami. Litera     Nazwa litery     Dźwięk A     a     /a/ B     bi     /b/ C     ci (/czi/)     /k/ lub /cz/ D     di     /d/ E     è,é     /e/, w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej F     effe     /f/ G     gi (/dżi/)     /g/ lub /dż/ H     acca     zawsze nieme I     i     /i/ lub /j/ J     i lunga     występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego K     kappa     występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego L     elle     /l/ M     emme     /m/ N     enne     /n/ O     ò,ó     /o/, w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej P     pi     /p/ Q     qu     /k/ R     erre     /r/ S     esse     /s/ lub /z/ T     ti     /t/ U     u     /u/ V     vu (vi)     /w/ W     doppia vu     występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego X     ics     /ks/ Y     ipsilon     występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego Z     zeta     /c/ lub /dz/ Szczegóły: Znak c przed e oraz i wymawia się /cz/, przed innymi znakami /k/. Jeśli dźwięk /k/ ma wystąpić przed i bądź e, wstawia się między nie nieme h. Jeśli dźwięk /cz/ ma wystąpić przez samogłoską inną niż e czy i wstawia się między nie i, którego się nie wymawia, a które jedynie zmiękcza c. Analogiczne zasady stosuje się w przypadku: - znaku g, wymawianego /dż/ przed e oraz i, przed innymi znakami /g/; - dwuznaku sc, wymawianego /sz/ przed e oraz i, przed innymi znakami /sk/. Tutaj ortografia nie jest ścisła, ponieważ w języku włoskim występują też połączenia typu c lub g + i + samogłoska, w którym i tworzy osobną sylabę, zwykle ma to miejsce w pozycji akcentowanej.     /k/     /cz/     /g/     /dż/     /sk/     /sz/ /a/     ca     cia     ga     gia     sca     scia /e/     che     ce     ghe     ge     sche     sce /i/     chi     ci     ghi     gi     schi     sci /o/     co     cio     go     gio     sco     scio /u/     cu lub qu     ciu     gu     giu     scu     sciu s i z występują w wersji zarówno dźwięcznej, jak i bezdźwięcznej. Zwykle przyjmują dźwięczność sąsiadujących głosek, w przypadku pozycji między samogłoskami wymowa jest różna w zależności od wyrazu i regionu. Występują jeszcze dwa dwuznaki - gn odpowiadające polskiemu /ń/, oraz gl odpowiadające (w połączeniu z samogłoską "i") miękkiemu /l'/. Miękkie /l'/ nie występuje w języku polskim, występuje np. w hiszpańskim (zapis ll) oraz w niektórych wyrazach zapożyczonych (polskie liana, chociaż występuje też wymowa /ljana/). Gramatyka W języku włoskim są 2 rodzaje - męski i żeński oraz 2 liczby - pojedyncza i mnoga. Deklinacja rzeczowników i przymiotników jest bardzo regularna, większość z nich ma końcówki:     Liczba pojedyncza     Liczba mnoga Rodzaj męski     -o     -i Rodzaj żeński     -a     -e Rzeczowniki zakończone na -e przybierają w liczbie mnogiej końcówkę -i.     Liczba pojedyncza     Liczba mnoga Rodzaj męski     -e     -i Rodzaj żeński     -e     -i Pewna grupa słów ma też rodzaj "sprzeczny z końcówką". Takie rzeczowniki w rodzaju żeńskim mają jednak liczbę mnogą na -i, nie zaś -e.     Liczba pojedyncza     Liczba mnoga Rodzaj męski     -a     -i Rodzaj żeński     -o     -i Rodzajnik Rodzajnik w języku włoskim występuje w dwóch formach: określony (determinativo) i nieokreślony (indeterminativo).     * Rodzajnik określony:           o Rodzaj męski: Liczba pojedyncza     Liczba Mnoga     Stosowanie  il     i     przed spółgłoską   lo     gli     gdy wyraz zaczyna się na: gn, ps, pn, s +spółgłoska, j, x, y, z   l'     gli     przed wyrazami zaczynającymi się na samogłoskę Przykłady:     * il cane - pies ; i cani - psy     * lo specchio - lustro ; gli specchi - lustra     * l'elefante - słoń ; gli elefanti - słonie     *           o Rodzaj żeński: Liczba pojedyncza     Liczba Mnoga     Stosowanie  la     le     przed spółgłoską  l'     le     przed wyrazami zaczynającymi się na samogłoskę Przykłady:     * la casa - dom ; le case - domy     * l'amica - przyjaciółka ; le amiche - przyjaciółki     * Rodzajnik nieokreślony:           o Rodzaj męski: Liczba pojedyncza     Stosowanie  un     przed spółgłoską, przed samogłoską  uno     gdy wyraz zaczyna się na: gn, ps, s +spółgłoska, z Przykłady:     * un fiore - kwiat     * un amico - przyjaciel     *           o Rodzaj żeński: Liczba pojedyncza     Stosowanie  una     przed spółgłoską  un'     przed samogłoską Przykłady:     * una donna - kobieta     * un'amica - przyjaciółka Rzeczownik [edytuj] Rzeczownik określa osoby, miejsca lub przedmioty. Określa on także inne rzeczy abstrakcyjne, koncepcje czy stany własne jak np. l'idea - pomysł; l'amore - miłość. W języku włoskim rzeczowniki są określonego rodzaju - żeńskiego lub męskiego, rzeczownik taki jest zazwyczaj poprzedzony odpowiednim dla siebie rodzajnikiem.     * Rodzaj męski: Rodzajnik     Końcówka     Przykład  un / il / lo / l'     -o/-e     un gatto - kot ; il padre - ojciec     * Rodzaj żeński: Rodzajnik     Końcówka     Przykład  una / la / l'     -a/-e     una donna - kobieta  ; la madre - matka     * Wyjątki: Istnieją również takie rzeczowniki zakończone na "o", które są rodzaju żeńskiego, a także zakończone na "a" - występujące w rodzaju męskim. Rodzaj męski:     * il sistema - system     * il problema - problem     * il poeta - poeta     * il pianista - pianista Rodzaj żeński:     * la mano - ręka     * la mela - jabłko     * la radio - radio     * la dinamo - dynamo Niektóre rzeczowniki w języku polskim są rodzaju męskiego, zaś we włoskim żeńskiego i na odwrót przykładem może być np.: il pesce - ryba (rodz.męski we włoskim, rodz.żeński w polskim); la pioggia - deszcz (rodz.żeński we włoskim, rodz.męski w polskim). Czasownik [edytuj] Czasowniki w języki włoskim, podobnie jak w polskim zmieniają formę w zależności od tego w jakiej osobie zostały użyte. Istnieją 3 grupy koniugacyjne czasowników, różniące się końcówką bezokolicznika. Są to:     * grupa -are (np. cantare - śpiewać)     * grupa -ere (np. scrivere - pisać)     * grupa -ire (np. partire - wyjeżdżać) (dzieli się na dwie grupy IIIa i IIIb ze względu na różną odmianę) Istnieje również pewna liczba czasowników nieregularnych. Oprócz wymienionych wyżej w języku włoskim występują jeszcze tzw. czasowniki posiłkowe (verbi ausiliari). W języku włoskim są to tylko 2 czasowniki: essere - być oraz avere - mieć. Używane jako czasowniki posiłkowe nie mają swojego zwykłego znaczenia, a służą wtedy jako operatory do ustalenia czasu jakiego chcemy użyć. Przysłówek Przysłówki klasyfikujemy na kilka grup w zależności od tego jakie mają znaczenie i tak mamy:     * GLI AVVERBI DI MODO - przysłówki sposobu, odpowiadają na pytanie come? i mają zazwyczaj końcówkę -mente np.: breve - breve - brevemente -> jak? krótko. Przykłady: (Mi parli brevemente delle sue esperienze professionali -> Opowiedz mi krótko o twoich doświadczeniach zawodowych).     *           o tworzenie przysłówka w zależności od końcówki przymiotnika -re/-le:     * regolare - regolare - regolarmente -> regularnie     * facile - facile - facilmente -> łatwo Przykłady: (Il ratto bianco è regolarmente impiegato in laboratorio per sperimentazioni scientifiche. -> Biały szczur jest regularnie wykorzystywany w laboratoriach do eksperymentów naukowych.); (Puoi tradurre questo testo facilmente. -> Możesz z łatwością przetłumaczyć ten tekst).     *           o przysłówki nieregularne:     * buono - buona - bene -> dobrze     * cattivo - cattiva - male -> źle     * pari - pari - parimenti -> tak samo Przykłady: (Come stai? Sto molto bene. ->Jak się masz? Bardzo dobrze.); (Sto male -> Źle się czuję).     *           o przysłówki odprzymiotnikowe:     * forte - forte -> jak? silnie, głośno     * piano -> piano -> jak? wolno     * certo - certo ->jak? pewnie, oczywiście Przykłady: (Parla forte! -> Mów głośno!); (Camminavano piano. -> Szli wolno).     * GLI AVVERBI DI QUANTITÀ - przysłówki ilości, odpowiadają na pytanie quanto?           o molto -> wiele, dużo           o un po' -> trochę           o poco -> mało Przykłady: (Molto Grazie -> Dziękuję Bardzo).     * GLI AVVERBI DI TEMPO - przysłówki czasu, odpowiadają na pytanie quando?           o sempre -> zawsze           o spesso -> często           o solitamente -> zazwyczaj           o raramente -> rzadko           o mai -> nigdy     * GLI AVVERBI DI LUOGO - przysłówki miejsca, odpowiadają na pytanie dove?, da dove           o sopra -> nad           o sotto -> pod           o vicino -> blisko           o lontano -> daleko           o lì -> tam           o là -> tam     * GLI AVVERBI DI AFFERMAZIONE - przysłówki potwierdzenia           o sì -> tak           o già -> już           o certo -> oczywiście           o appunto -> właśnie           o sicuro -> pewnie     * GLI AVVERBI DI NEGAZIONE - przysłówki negacji           o no -> nie           o non -> nie           o nè -> ani           o neanche -> nawet nie           o mica -> wcale, w ogóle     * GLI AVVERBI DI DUBBIO - przysłówki wyrażjące wątpliwość           o forse -> być może           o magari -> gdyby tylko           o probabilmente -> prawdopodobnie           o se mai -> ewentualnie           o quasi ->prawie     * GLI AVVERBI DI SIMILITUDINE - przysłówki podobieństwa           o come -> jak           o così -> taki sam Czasy  We włoskim istnieje 8 czasów trybu indicativo (oznajmującego): Futuro semplice - przyszły prosty [edytuj] io andrò al mercato Futuro anteriore - przyszły uprzedni  Presente - czas teraźniejszy  Czasowniki dzielą się na 3 koniugacje: I -are; II -ère; III -ire. (cantare) (vedere) (sentire - finire)  Dzielimy III -ire koniugację na III a (sentire) i III b (finire), gdyż są pewne różnice; przykład: tu senti, tu finisci. I - ARE: cantare II - ERE: vedere III a - IRE: sentire III b - IRE: finire (io) (tu) (lui, lei, Lei) (noi) (voi) (loro) cant-o cant-i cant-a cant-iamo cant-ate cant-ano (io) (tu) (lui, lei, Lei) (noi) (voi) (loro) ved-o ved-i ved-e ved-iamo ved-ete ved-ono (io) (tu) (lui, lei, Lei) (noi) (voi) (loro) sent-o sent-i sent-e sent-iamo sent-ite sent-ono (io) (tu) (lui, lei, Lei) (noi) (voi) (loro) fin-isc-o fin-isc-i fin-isc-e fin-iamo fin-ite fin-isc-ono Imperfetto - czas przeszły niedokonany  Passato prossimo - czas przeszły dokonany  Trapassato prossimo - czas zaprzeszły bliski Passato remoto - czas przeszły odległy  (często używany na południu Włoch a w szczególności na Sycyli) Trapassato remoto - czas zaprzeszły odległy  (rzadko używany w mowie) Poza tym:     * grupa czasów trybów congiuntivo (łączącego) i condizionale (warunkowego)     * tryb imperativo (rozkazujący).     * infinito (bezokolicznik)     * gerundio (gerundium, czyli imiesłów przysłówkowy)     * różne formy służące do tworzenia strony biernej Ciekawostki  Najdłuższy wyraz w języku włoskim oznacza na łeb, na szyję i jest to wyraz: precipitevolissimevolménte. Język włoski jest obsługiwany przez Biuro Tłumaczeń MOST źródło: Wikipedia